Wat is dat toch dat we als iemand er niet meer is, we toch zo graag ‘aanknopingspunten’ of ‘tekens’ zien, dat die persoon toch nog ‘ergens’ is en met ons verbonden is?
Voorjaar 2024. Ik ben een weekje op pad met Jodokus ’t campertje en heb een boekje meegenomen van een ervaringsdeskundige die over ’t verlies van haar man schrijft.
Steeds ziet zij, in wat er in haar omgeving gebeurt, tekens van haar overleden geliefde. Zo ontroerend mooi verwoord!
Ik betrap mezelf erop dat ik dat ook wel graag zo wil zien, maar dat ik dat nog niet zo heb meegemaakt. In mezelf spreek ik mijn lief toe: ‘Potjandorie, waarom ‘hoor’ ik nou niks van je?’, ik ben er best verdrietig om. Hoe mooi is het als je ‘t gevoel mag hebben dat de band die je had op een bepaalde manier nog bestaat?
De volgende ochtend vertrek ik van de ene op weg naar de andere camping. Als ik de snelweg afsla moet ik voor het verkeerslicht wachten. Terwijl deze op groen springt wil ik schakelen en gas geven….. maar er gebeurt niks… met veel pijn en moeite krijg ik Jodokus heel langzaam op gang, ik heb nog maar 1 versnelling en dat is de 4e volgens mij! Oei oei, nou ja ik heb nu vaart dus laat maar rollen! De remmen doen het, de lichten doen het, wat kan mij verder gebeuren? Ik ga dus rustig aan verder tot ik in een dorpje een parkeerplaats tegen kom, veilig weg van ander verkeer. Pfew… nu eerst de persoonlijke alarmdienst bellen in de persoon van de kleinzoon van mijn partner. ‘Help! Wat moet ik doen?” “Bel de ANWB maar en ik ben misschien straks nog in de buurt, we houden contact.” Is de boodschap.
Zo gezegd zo gedaan. De ANWB is vlot ter plaatse en de beste man weet met een tie-wrap het probleem tijdelijk te verhelpen. Top! Even later komt de kleinzoon en gaan we gezellig lunchen. Ik ben helemaal opgelucht dat ‘t in ieder geval tijdelijk is opgelost en ik gewoon verder kan reizen.
Na de lunch gaat ieder zijns weegs en Jodokus knort weer vrolijk de weg over. Ik mijmer dat ik maar bof met Jodokus en met de kleinzoon, dat is toch ook een erfenis van mijn lief!
En dan gebeurt het…. Ik hoor ’t al bij de eerste tonen, pianoklanken.. ‘The Rose’ door Bette Midler.. Het lied dat een belangrijk moment markeert in mijn leven en dat alles met mijn partner te maken heeft!
Onmiddellijk schiet ik vol en terwijl ik met een klap de radio uit sla, roep ik: ”Ja lief, ik heb je gehoord!, maar ik moet wel verder rijden!” ’s Avonds in alle rust luister ik naar ‘ons’ nummer en hij is weer even heel dichtbij…