Vandaag, 1e kerstdag, ik ben alleen met mijn nichtje, geen feestmaal, geen kadootjes, geen dierbaren dichtbij (op 1 na dan..). Alleen al diegenen die er niet meer zijn en dus altijd dichtbij…
Behoefte aan rust, na hard werken. Behoefte aan alleen. Behoefte aan houvast in rouw-tijd au-tijd. Ik vind op zolder nog wat garen. Behoefte aan volgen, niet nadenken, bedenken, maar gewoon doen wat er gedaan moet worden.
Een eenvoudig patroon, anders moet ik toch weer nadenken. Grote haaknaald, omdat ik resultaat wil zien. Resultaat van geduldig werken. Ik voel me onzichtbaar. Materialiseren van ‘t leven. Deze eenvoudige draad die door mijn handen gaat en bijna als vanzelf tot iets wordt. Mag ik ook, als vanzelf, tot iets worden? Schijnbaar moeiteloos ontstaan. Zijn. Slechts Zijn.