Of: Je krijgt wat je verwacht… Héerlijk weer en heerlijk wéer! Ik heb mijn trouw Jodokus (mijn campertje) opgehaald nadat ie liefdevol is nagekeken en onderhouden door M en P. Wat ben ik toch blij met hen én met Jodokus die zodra ik er in stap, mij onmiddellijk het vakantie, vrijheid gevoel bezorgd! Het eerste tripje is het familieweekend dat we welk jaar houden ergens […]

De reis vorig jaar naar Chartres heeft diepe indruk op me gemaakt. Het voelde als een overwinning op mezelf, het alleen reizen zonder mijn lief. Het was een prachtige en onvergetelijke ervaring om in Chartres vanaf de camping op de fiets te stappen en zo naar het centrum(pje) te rijden. De laatste meters lopen, want de kathedraal ligt op een heuvel, om vervolgens dat overweldigende

Soms heb je zo’n periode in je leven dat alles wat er gebeurt om een zelfde thema draait. Ken je dat? Mijn periode heet: Great Expectations! Grootse verwachtingen! Dat klinkt eigenlijk best opwindend toch? Maar niets is wat het lijkt. Dat doen verwachtingen namelijk met je. Verwachtingen creëren een beeld in je hoofd van Wat Als? En Misschien wel..? Als nou….? En daar moet de

Vandaag, 1e kerstdag, ik ben alleen met mijn nichtje, geen feestmaal, geen kadootjes, geen dierbaren dichtbij (op 1 na dan..). Alleen al diegenen die er niet meer zijn en dus altijd dichtbij… Behoefte aan rust, na hard werken. Behoefte aan alleen. Behoefte aan houvast in rouw-tijd au-tijd. Ik vind op zolder nog wat garen. Behoefte aan volgen, niet nadenken, bedenken, maar gewoon doen wat er

Het is even rustig aan het blog front.. De frase ‘De donkere dagen voor Kerst’ heeft dit jaar een extra zwaarte. Toen het eerste jaar na het overlijden van mijn lief voorbij was, dacht ik dat het leven al weer wat lichter zou worden. Maar nee, helaas, de donkere dagen zijn zwaarder dan ooit. Soms lijkt ‘t wel alsof de rouw meer in mijn lijf

Deze variant van mijn lijfspreuk “ ’t Leven Lichter “ gaat over het labyrint. Maar eerst iets over mijn motto: ’t Leven Lichter… Ik heb het de afgelopen jaren vaak gehoord van deelnemers aan mijn workshop ‘Kennismaken met het labyrint’. Dat het leven wel wat lichter mag. Niet om de zwaarte te ontkennen, maar om deze beter te kunnen dragen. Iets wat ik zelf de

Het eerste jaar na het verlies van mijn lief is voorbij.  De laatste weken voelde als een klim bergopwaarts, steeds zwaarder, alsof het verdriet te vergelijken is met een zak met stenen die je bergop sjouwt, steeds zwaarder, op weg naar de top, dìe dag, dàt moment… Maar toen dat moment er was, was ik omringd door familie en was het zo voorbij… het verdriet

Ik weet wel dat bloemen kunnen opvrolijken en blij maken, maar ik heb het afgelopen jaar nog veel meer emoties gevoeld die alles met bloemen te maken hadden. Dat mijn hart openging bij elke bos, krans of enkele steel die werd gegeven na het overlijden van mijn partner. Dat daar een enorme vertroosting vanuit kan gaan, dat had ik niet eerder zo gevoeld. Ik heb

Ik werd geraakt door dit fragment uit ‘De Boekenapotheek aan de Seine’ van Nina George, waarin boekenapotheker Jean Perdu de kunst verstaat mensen een boek als medicijn voor hun ‘aandoening’ aan te bieden:   Ik moet zacht met haar spreken. Ze heeft zoveel gehuild dat ze waarschijnlijk uitgedroogd is en uit elkaar valt als ik teveel lawaai maak.‘Maar ik kan u ook een boek geven.’‘Wat voor

Wat is dat toch dat we als iemand er niet meer is, we toch zo graag ‘aanknopingspunten’ of ‘tekens’ zien, dat die persoon toch nog ‘ergens’ is en met ons verbonden is? Voorjaar 2024. Ik ben een weekje op pad met Jodokus ’t campertje en heb een boekje meegenomen van een ervaringsdeskundige die over ’t verlies van haar man schrijft. Steeds ziet zij, in wat