Ik weet wel dat bloemen kunnen opvrolijken en blij maken, maar ik heb het afgelopen jaar nog veel meer emoties gevoeld die alles met bloemen te maken hadden. Dat mijn hart openging bij elke bos, krans of enkele steel die werd gegeven na het overlijden van mijn partner. Dat daar een enorme vertroosting vanuit kan gaan, dat had ik niet eerder zo gevoeld. Ik heb ook niet eerder zò’n verlies gevoeld, dus dat kan dan wel kloppen. De prachtige overvloed aan bloemen kunstig samengesteld en vaardig geschikt hebben om hem heen gestaan als symbool voor de liefde van mij, van onze families en vrienden voor mijn partner. Het maakte het afscheid wat lichter.
Na de begrafenis worden de bloemen zorgvuldig op het graf geschikt als een pleister op een open wond. In de weken die volgen pluk ik telkens de verwelkte bloemen er tussen uit en daaronder komt dan heel langzaam en voorzichtig de harde realiteit in beeld van het graf…
Het langzaam verwelken van de bloemen werd ook symbool van de hoop dat ook dit eens voorbij zal gaan, of op zijn minst dragelijk wordt, deze pijn en rouw. En nu plaats ik soms bloemen op het graf, wat ook vertroostend werkt. Het ritueel van het schoonmaken, oppoetsen, blaadjes en takjes verwijderen even aanharken. Het is de aandacht en zorg die op dat moment de tijd even stil zet.
Zoals ook vandaag. Het is alweer een jaar geleden dat mijn lief hier zijn laatste rustplaats vond. Er ligt inmiddels een granieten plaat op en zijn naam prijkt op de steen. Er liggen veel herfstblaadjes.Er staat een mand met uitbundig bloeiende bloemetjes die ik al eerder neergezet heb en iemand heeft er een plantje bij gezet. Fijn dat er nog meer mensen zijn die aandacht voor dit plekje hebben. Ik heb een borsteltje meegenomen en veeg al het losse blad aan de kant. Een gieter water erover en het blinkt en schittert weer. Als het graf weer netjes is ga ik zitten op een bankje vlakbij om dit te schrijven en dan voel ik opeens de zon doorbreken en me verwarmen. Ik ook van jou lief…