Het eerste jaar na het verlies van mijn lief is voorbij. De laatste weken voelde als een klim bergopwaarts, steeds zwaarder, alsof het verdriet te vergelijken is met een zak met stenen die je bergop sjouwt, steeds zwaarder, op weg naar de top, dìe dag, dàt moment… Maar toen dat moment er was, was ik omringd door familie en was het zo voorbij… het verdriet werd al snel weer wat dragelijker.
Ik denk terug aan het eerste-jaar-moment van mijn zus haar overlijden… hoe anders dat was: Ik had mij terug getrokken om haar laatste uur te eren. Kaars aan, rustige meditatiemuziek, comfortabele houding en daar gebeurde iets bijzonders. Ik beleefde in dat ene uur haar hele ziekteproces opnieuw, maar dan anders. Anders, omdat ik tijdens haar leven dat niet echt met haar kon delen. Ondanks dat we echte zussen zussen waren, waren we wel heel verschillend in hoe we met het leven omgingen. Dus in dat uur gaf ik mezelf de ruimte te doen, zorgen, reageren, zoals ìk dat zo graag gewild had, maar zij niet kon ontvangen.
Toen het uur voorbij was en ik uit die meditatie kwam, voelde ik mij werkelijk lichter. Ik kon beter met de rouw omgaan, ‘t feit accepteren dat ze er echt niet meer is, en we nooit meer…
De hoop opgeven dat het ooit nog anders wordt… Ik heb er daarna een zekere vrede ermee ervaren.
Daarin zie ik een groot verschil met hoe ik de laatste periode met mijn lief heb beleefd. Intens, zwaar, maar samen. Niet zonder meningsverschillen, maar wel sàmen. Geen spijt, geen had ik maar, of nou nooit meer dit of dat alsnog… etc.
Ik voel een verschil in het rouwen. Het lijkt of de rouw met ‘had ik maar’ zwaarder voelt, moeilijker te integreren.. pijnlijker?
‘t Verdriet, ‘t missen, het is soms bijna ondragelijk, maar ook oké gek genoeg. Ik heb niet geweten dat ik zoveel van iemand kon houden…
Dus misschien omdat het zo puur om de liefde gaat, puur in de zin van onbezoedeld door spijt of onvervuld verlangen, is het rouwen wat beter te dragen?